11. Chin up buttercup

Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień.

Nie lubię urodzin. Nie chcę tu brzmieć jak Grinch, co psuje święta, ale jak się nad tym zastanowić, to urodziny są kiepskie. Mija kolejny rok życia i człowiek sam nawet nie wie, kiedy zaczyna robić w głowie podsumowania, a jak już się zorientuje, to jest za późno, podsumowanie zrobione, depresyjne wnioski wyciągnięte, nic tylko siedzieć i płakać nad kolejnym zmarnowanym rokiem życia. A sam dzień urodzin? Zawsze mam wygórowane oczekiwania, a okazuje się być kiepsko i rozczarowująco, nie wspominając już o mojej ulubionej od jakichś 2 lat zabawie w wyczekiwanie, czy M łaskawie złoży mi życzenia (nie składa)

A jednak... Dużo znajomych i jeszcze więcej nieznajomych, bo w zasadzie wbiłam na imprezę urodzinową chłopaka, który chodził ze mną do liceum. Wspólny wypad nad Wisłę (nawiasem mówiąc urodzinowy anioł stróż czuwał nad nami wszystkimi, bo z 10 razy przebiegaliśmy przez Wisłostradę i to, że nikt nie zginął jest prawdziwym cudem), gdzie spędziłam beztroskie chwile rozmawiając ze znajomymi i nieznajomymi o różnych wspaniałych rzeczach, popijając piwo za piwem i patrząc na podświetlony stadion. Ciepła noc i rozjaśniające się niebo, gdy wracałam do domu nad ranem. Było wspaniale i dziękowałam sama sobie, że udało mi się dożyć do tej chwili, nie zabić się, bo dla takich wyjątkowych momentów naprawdę warto żyć.


Nie, nie wszystko jest w moim życiu idealne. To be honest, ostatnio wiele rzeczy jest jeszcze gorszych niż było. Ale bywają takie chwile, takie jak ta urodzinowa noc nad Wisłą, gdy znów czuję sens i spływa na mnie błogi spokój, bo przecież nie wiem ile jeszcze takich momentów mnie czeka w życiu, ale wiem jedno: dla każdego z nich warto jakoś przetrwać te najgorsze chwile.

10. You can checkout any time you like, but you can never leave!

Słucham sobie Hotel California i jest mi po prostu przykro. Jestem dziś rozgoryczona i naprawdę zawiedziona samą sobą, swoim życiem, a 2 ostatnie wersy tej piosenki utkwiły mi dziś w głowie i nie mogę się ich stamtąd pozbyć.

Ostatni tydzień to piekło, z którego nie pamiętam nic poza: długimi przemyśleniami, czy mogę coś zjeść, czy nie sprowokuję tym napadu, wymiotowaniem i głodzeniem się, by jakoś naprawić szkody.

I jeszcze picie z przyjaciółką, na które czekałyśmy od pół roku, które miało być legendarne. Ale pijane zamówiłyśmy pizzę i zamiast dobrze się bawić, spędziłyśmy resztę wieczoru wymiotując. Narzygałam sobie na stopę i następnego dnia wracałam do domu autobusem z wymiotami na rajstopach.

Jutro wiozę rodziców na działkę do ich znajomych, taka coroczna tradycja (w tym roku ja prowadzę, może zginę w wypadku i wszystko się rozwiąże). Będą cudowne małe dzieci, które kocham i zamierzam się z nimi bawić cały dzień. I będzie jedzenie (do wszystkich, którzy to czytają: jeśli chcecie mi dać teraz super pro ana radę, jak uniknąć jedzenia, lepiej odejdźcie daleko od ściany, pochylcie się głową do przodu i teraz biegnijcie przed siebie. Serio). Dużo pysznego jedzenia. Jeśli nie będę jadła, zaczną mnie namawiać do jedzenia i będę w centrum uwagi. Jeśli będę jadła, boję się że zjem za dużo i cały dzień spieprzę sobie myśleniem o tym, jaka jestem tłusta i jak bardzo chce mi się rzygać. Oraz będę musiała walczyć z cofającym się jedzeniem, bo ostatnio mój żołądek sam stara się wszystko odrzucić... Wspaniałe codzienne życie bulimiczki.

9. Back to black

Długi weekend majowy co prawda trwał wieki, ale był zdrowszy niż myślałam. Prawie bez bulimii, mimo że przez tydzień mieszkałam zupełnie sama. A gdy A. wpadła na noc, nie tylko upiłyśmy się mając gdzieś kalorie, ale zjadłyśmy porządne śniadanie (próbując zwalczyć kaca).

Gdy był upał udało mi się osiągnąć największy sukces od już-zapomniałam-kiedy: założyłam kostium kąpielowy (śliczny, kupiony rok temu na wyprzedaży w Londynie i nigdy nie założony, bo czułam się na niego zbyt gruba) i opalałam się na swoim balkonie. Wystawiałam swój nieidealny brzuch do Słońca i czułam się naprawdę dobrze!

Szczęście nie trwało zbyt długo, ostatnie 2 dni to wielkie żarcie i bardzo mało wymiotowania (rodzice wrócili do domu, ech), co oczywiście od razu widać na wadze. Jak to jest, że mogę nie jeść przez tydzień i zrzucam tylko 1kg, a jak 2 dni jem powyżej 1000kcal to od razu tyję 3kg?

Dziś zrobiło się zimno, wyciągnęłam z szafy jeansy nienoszone od jakichś dwóch tygodni i... widok był okropny. Opięty materiał na udach, tłuszcz wylewający się nad górną krawędzią spodni. Tragedia. Resztki pewności siebie natychmiast odeszły w zapomnienie, pojawiła się znowu myśl o niejedzeniu. Zrobiłam dokładny plan zajęć na najbliższe dni (ekstremalnie dużo do nauczenia w krótkim czasie) i... nie ma w nim jedzenia. Oprócz jogurtu do zjedzenia na uczelni, a więc wśród ludzi we wtorek przed jogą. Bo nie chcę znowu zemdleć na jodze, to było żenujące.

To nawet zabawne, jak cykliczne jest moje życie: planuję głodówkę, nie jem, obżeram się, wymiotuję, obżeram, tyje, planuję głodówkę, nie jem, obżeram się. Moje całe dwa ostatnie lata opisane w kilku słowach.

8. Jest nas dwie

Jest nas dwie, jedna wie że musi jeść, by żyć i że wszelkie problemy z trawieniem to wina wymiotowania i naprawdę musi przestać to wymiotować. Druga za to chce tylko być głodna, ale kiedy jest głodna chce jeść, a kiedy już się naje, musi wymiotować. Czasami spotykają się ze sobą i urządzają sobie w mojej głowie panel dyskusyjny, który zamienia się w krwawą jatkę, a ja, ja sobie siedzę i przysłuchuję się im i sama nie wiem co robić.

A, moja przyjaciółka, ta która sama ma zaburzenia odżywiania, więc naturalnie wie też o moich problemach, chce zawrzeć ze mną pakt. Obie ostatnio przytyłyśmy (chociaż po niej tego nie widzę), obie czujemy się gorzej. Jej pomysł brzmi: każdego dnia wieczorem będziemy sobie wysyłać maile z listą rzeczy, które zjadłyśmy. A że mamy skłonności do rywalizacji (przykład: Umawiamy się na kawę, okazuje się że jedna z nas nic dziś nie jadła, więc ta druga nie chce zamówić kawy żeby nie dokładac sobie kcal do bilansu, ta która nic nie jadła też nie bierze kawy, bo nie może na oczach drugiej wypić więcej kcal niż ona. Chore, wiem. Ale przyjaźń mimo wszystko ma się świetnie) to będziemy jadły jak najmniej, żeby nie wstydzić się przed sobą uczciwie wpisując jedzenie.

Z jednej strony, pomysł jest zarąbisty, bo wiem że dzięki temu naprawdę będę się trzymała niskich bilansów i "nie ma, że boli, trzeba iść dalej". Z  drugiej strony wiem, że to tylko karmienie ED i nie chcę podsycać jej zaburzeń. Ale ona i tak będzie jadła mało i nie chce mojej pomocy, tak jak ja nie chcę jej pomocy w zdrowieniu. To nie nasz etap, jeszcze nie dojrzałyśmy do tego.

2 lata temu w majówkę zamknęłyśmy się przed światem w moim mieszkaniu, wstawałyśmy rano i szłyśmy biegać, potem ćwiczyłyśmy na zmianę na rowerku stacjonarnym, robiłyśmy razem brzuszki. I nie jadłyśmy. Wywiesiłyśmy sobie kartkę z nad wagą w łazience i co rano rytualnie ważyłyśmy się i zapisywałyśmy wyniki. Czułyśmy, że wygrywamy życie, pro ana to było to, kompletny szał i haj dzięki głodówce. Nie wiedziałyśmy jeszcze, że dzięki serii takich głodówek przeplatanych z okresami, gdy nasze wygłodzone organizmy kazały nam rzucać się na jakiekolwiek jedzenie (biologia mądrzejsza od nas po raz kolejny), wkrótce obie wpadniemy w objęcia bulimii. Skąd miałyśmy wiedzieć, że ta majówkowa głodówka zmieni nasze życia tak drastycznie, na tyle gorsze? Parę miesięcy później obie z najniższej wagi nagle przytyłyśmy do najwyższej. Skąd miałyśmy wiedzieć? Pro ana tego nie obiecywała. Nikt nie mówił jak będzie. Gdybym wtedy wiedziała to, co wiem teraz, dziś nie byłabym tak nieszczęśliwa.

7. Manekinka

Staram się mieć wszystko pod kontrolą, ale świat nie poddaje się tak łatwo i wymyka mi się spod palców. Gdzie się podziały te słodkie czasy wczesnego dorastania, gdy świat był czarno-biały i wszystko dało się łatwo sklasyfikować?

Mam wrażenie, że czas płynie inaczej. Nielinearnie. Skacze raz rok wstecz, i wtedy znów płaczę myśląc o nim i o tym, jak wspaniale byłoby nam razem, gdyby tylko dał nam szansę. Chwilę później okazuje się, że ostatnie miesiące upłynęły niepostrzeżenie, a przecież dopiero co był Nowy Rok. Próbuję to wszystko ogarnąć, ale moje myśli dryfują gdzieś w oddali, sama nie wiem gdzie, ale nie tu. Tu i teraz jest tylko głód i strach, przyszłości nie ma, przeszłość jest zbyt nieostra, by się jej trzymać. A więc tu i teraz. Głód. Niepokój. Czuję znów w sobie "siłę" by nie jeść, przekraczać granice własnego ciała, znów jestem na znanej mi ścieżce zaburzeń. Piszę "siła", bo prawdziwą siła wykazałabym się walcząc z tą bańką pozornego bezpieczeństwa jaką jest bulimia, stawiając czoła prawdziwym problemom i prawdziwemu życiu. Siłą jest walka o zdrowie i normalne życie, uciekanie przed problemami w głód to tchórzostwo.

Czuję się pusta. Człowiek-manekin, sam nie znaczy nic. Możecie mnie przestawiać z kąta w kąt, przebierać, rozłożyć na części i wyrzucić. Nie przejmę się, bo mnie nie ma. Jest tylko pustka.


200kcal dziś. Za mało, sama to wiem. A jednocześnie czuję, jakby to było za dużo. Nie wiem, co przyniesie jutro. Nie wiem nawet, jakie było dziś.

6. Idę na dno

Każdy system pod ciśnieniem potrzebuje zaworu upustowego. Musi by sposób, by zredukować stres, napięcie, zanim przybędzie go za dużo. Musi być sposób, by znaleźć ulgę, bo jeśli ciśnienie nie ma drogi, by się ulotnić samo ją sobie zrobi. Eksploduje. Napięcie, które na siebie nakładamy, jest najtrudniejsze do utrzymania. Napięcie, które nas przerasta. Napięcie, od którego uważamy, że jesteśmy lepsi. To nigdy, przenigdy, nie odpuszcza. Tylko rośnie, rośnie, i rośnie.

Kolejna porażka. Zakuwałam po nocy do kolokwiów i nic z tego nie wyszło, z jednego musiałam sobie odpuścić i wybrać wersję dla mniej ambitnych, niedopuszczającą mnie do wcześniejszego egzaminu (na którym mi cholernie zależy), postawiłam więc wszystko na drugi przedmiot i... najprawdopodobniej nie zaliczyłam.

Na dodatek, o zgrozo, przytyłam. Nie dużo, ale nie i nie schudłam ostatnio dużo, więc jestem przerażona.

Zbierzmy te dwa elementy razem i co otrzymamy? Mój jedyny sposób na radzenie sobie ze stresem. Mój wentyl bezpieczeństwa. Sposób na uwolnienie ciśnienia. Moje zaburzenia.

Jak tylko wyszłam z kolokwium i sprawdziłam odpowiedzi, widząc że znów zawaliłam sprawę, pojawiła się myśl: "Ty gruba obrzydliwa suko, jadłaś żeby się lepiej uczyć, oszukiwałaś samą siebie! Nie zasługujesz na jedzenie, nie będziesz jadła, ty tłusta świnio! Jak jesteś nieudacznikiem, bądź chociaż chuda. Nie ma, że jesteś głodna, zasłużyłaś sobie na to, masz płakać z głodu tłuściochu".

Rzucam jedzenie. Przepraszam. Nie umiem inaczej. Będę walczyć o każdy kęs, ale... nie wiem czy chcę. Nie jestem warta jedzenia, zdrowia. Powinnam być chora. Zasłużyłam sobie na to.

5. Ten, w którym próbuję ogarnąć chaos

Sekrety nie ukryją się przed nauką. Medycyna ma swoje sposoby na wykrywanie kłamstw. W ścianach szpitala prawda jest naga. Jak przechowujemy nasze sekrety poza szpitalem, cóż... to co innego. Jedno jest pewne: cokolwiek staramy się ukryć, nigdy nie jesteśmy gotowi, kiedy prawda wychodzi na jaw. I w tym tkwi problem z sekretami. Tak jak niedola, lubią towarzystwo. Wspinają się wciąż do góry, dopóki nie przejmą kontroli nad wszystkim, dopóki nie będzie miejsca na nic innego, dopóki nie będziesz tak pełen sekretów, że będziesz się czuł, jakbyś miał wybuchnąć.

Chaos to jedyne słowo, które przychodzi mi do głowy, gdy myślę o ostatnich dniach. Chaos i walka tych dwóch sprzecznych interesów, bezustanna walka w mojej głowie. Trudne wybory między zachowywaniem się jak zdrowy normalny człowiek a radzeniem sobie z emocjami w najskuteczniejszy znany mi sposób aka bulimię. Wybór i tak nie należy do końca do mnie, to nie jest tak, że ja uparcie trwam w bulimii, bo gdyby to było takie proste, już dawno zdecydowałabym się na wyzdrowienie.

Ostatnie dni spędziłam na panikowaniu przed wizytą u dentystki. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie, bo moje zawsze słabe zęby od 2 lat nie pogorszyły się ani trochę. Chwilę po wyjściu z gabinetu natrętne myśli zaczęły w mojej głowie wielką kłótnię. No bo jak to, przecież tyle czytałam o tym, jak soki żołądkowe niszczą zęby, skoro moje nie uległy pogorszeniu po ponad roku wymiotowania, to może całe to zaburzenie odżywiania to tylko mój wymysł, szczególnie że nie zdiagnozował mnie żaden lekarz? Drugi głosik podpowiadał mi, że teraz mogę świętować dobry  stabilny stan mojego uzębienia wymiotując ile chce, skoro mi to nie szkodzi. I ten najcichszy głos rozsądku cichutko szeptał, że może nadeszła pora na walkę z bulimią, skoro jeszcze nie jest za późno, skoro jeszcze mój organizm nie został przez nią doszczętnie zniszczony.