17. Serio, Delilah?

Rano
Zimno. Czas pożegnać się z letnimi sukienkami, bo nawet najgrubsze rajstopy nie dają już rady. Wyciągam z szafy jeansy, które bałam się ruszyć przez całe lato, odkąd je uprałam w lipcu. Czekały aż się odważę je założyć. Dziś nie mam czasu na strach, zaspałam, muszę się spieszyć. Westchnięcie. Wsuwam spodnie na uda. Ciasno. Wsuwam wyżej. Ciaśniej. Zapinam i...

I nic. Żyję. 2 miesiące bałam się założyć spodnie jakby chodziło o coś wielkiego. Jak skok ze spadochronem ze stratosfery. Wychodzę z domu w ciasnych po praniu spodniach i mam w dupie to, że opinają mi się na udach.

Popołudnie
Stresuję się. Cały dzień myślę tylko o jutrzejszych zajęciach z postrachem wydziału, strasznym facetem, który pyta każdego, a zaliczenie przedmiotu u niego jest trudniejsze niż egzamin na aplikację. Powinnam siedzieć z nosem w książce, a oto spędziłam 3 godziny leżąc na kanapie bez ruchu i trzęsąc się z zimna. Nie mam siły wstać, nie mam siły iść po bluzę, do sklepu po red bulla, do kuchni zrobić sobie kawę. Jezu, czemu ja się tak źle czuję? I nagle oczywista odpowiedź pojawia się w mojej głowie: nic dziś nie jadłam. Kurwa, Delilah, przecież wiesz, że jeśli czujesz się jak bezmózgie zombie, to znaczy że trzeba coś zjeść! Robię sobie tosta. Z masłem, a co! Lepiej. Ale to jakieś 200 kcal, nie chcę chyba na tym przeżyć dnia? Ok, więc zupa pomidorowa. A na niemijającą chandrę kilka herbatników w czekoladzie. Dużo lepiej. Chyba wracają mi funkcje życiowe.

Fajnie jest jeść, wiecie? Naprawdę nie wiem jak mogłam przez 2 lata być wiecznie trzęsącym się z zimna, podirytowanym bezmózgim zombie. Wystarczyło mi pół dnia takiego stanu bym przypomniała sobie, że nie warto się w to znów pakować. A teraz idę po herbatnika w czekoladzie i wracam do książek.

16. It's a kind of magic

Drugi rok rozpoczęty. Nowe zeszyty, nowe przedmioty, nowi ludzie. Tyle stresujących sytuacji, nie jestem dobra w poznawaniu nowych osób, tym bardziej w zaprzyjaźnianiu się. Byłam taka podekscytowana jeszcze tydzień temu, a w niedzielę ze stresu ledwo mogłam zasnąć. Jak mały dzieciak idący po raz pierwszy do szkoły.

Patrzę na swój plan zajęć i jestem podekscytowana. Od poniedziałku do piątku, od rana do wieczora, cały czas coś. Wzięłam 3 dodatkowe przedmioty i jeszcze 2 razy w tygodniu lektorat. Dużo. Po 3 miesiącach wakacji trudno się przestawić na tryb: praca, wracam do domu zmęczona i ledwo doczołguję się do łóżka. Ale nadal się cieszę. Mam swoje codzienne rytuały, wieczorem i rano, wszystko by jak najlepiej zacząć i zakończyć dzień. Perfekcyjne przygotowanie. Zaskakuję sama siebie, zgłaszam się do odpowiedzi i do wygłoszenia referatu. Czy ja właśnie dobrowolnie zgodziłam się przemawiać przez 15 minut przed grupą 30 nieznanych mi osób? Tak. Właśnie tak. I zamierzam pokazać, na co mnie stać - a w tym roku stać mnie na wiele.

Biegając z budynku do budynku, z torbą ciężką od książek, zeszytów, ustaw i kodeksów, słyszę znajomy dźwięk. Burczenie w brzuchu. Moim brzuchu. Jem. Najzwyczajniej w świecie, bo jestem głodna, bo chcę jeść, bo muszę mieć energię. I biegnę dalej.

15. Umniejszanie

Tak łatwo jest się poddać. Skoro walka jest tak ciężka, skoro i tak nie widzę rezultatów, po co walczyć? Zawracać sobie głowę zdrowiem, tą całą zabawą w recovery? 10 dni bez napadu wydawało się wiecznością, wymagało tyle wysiłku, a przecież gdy widzę tę liczbę, wiem, że to nic wielkiego. 10 dni nie zmuszałam się do wymiotów, co w tym wielkiego, przecież normalni ludzie nie robią tego w ogóle.

Podstępne myśli starają się umniejszyć mój sukces. Bo tak, te 10 dni udanej walki to jest dla mnie cholerny sukces. I następnym razem będę się starać utrzymać się na powierzchni 11 dni. A potem 12, 13, 2 tygodnie, 3 tygodnie, miesiąc, rok... Na razie brzmi to dla mnie równie nierealnie jakbym deklarowała "Za rok polecę na wakacje na Marsa". Ale kiedyś wejdę tu by napisać, że wylądowałam na Marsie. Kiedyś.

Tymczasem muszę podnieść się po porażce, a może raczej małym potknięciu? Otrzepać kolana, tym razem nic złego mi się nie stało, mogę więc iść dalej. Ku zdrowiu. I choć już wiem, że droga jest kręta i wyboista, dodatkowo sama sobie czasem podstawię nogę lub dam się zwieść temu głosowi, który szepce mi do ucha, że nie jestem tego warta, że bez bulimii jestem nikim, że tak naprawdę nie mam żadnego problemu, to wiecie co? Może znów upadnę, ale póki próbuję, póki walczę, to ja mam przewagę.

14. 10 dni

Na tyle wyjechali moi rodzice. Zostałam w domu sama, nie licząc psa, na 10 dni. I nie bardzo wiem co z tym zrobić.
Dawno dawno temu za każdym razem, gdy zostawałam sama, poświęcałam 100% danego mi czasu na zaburzenia. Wieszałam kartkę w łazience nad wagą i zapisywałam na niej każdego ranka i popołudnia zobaczoną liczbę - na czerwono jeśli była większa, na zielono jeśli mniejsza niż poprzednia. Na lodówce wywiesiłam jakieś głupie thinspo i wgapiałam się w nie, zanim (jeśli w ogóle) coś zjadłam. Ćwiczyłam cały czas, nie wiem jakim cudem, skoro moje ciało było na skraju wyczerpania już po kilku dniach takiego traktowania.
Potem to się zmieniło, zamiast głodówki i ćwiczeń spędzałam czas na zmianę obżerając się, wymiotując i płacząc. I marząc o tym, by umrzeć - szczerze, gdyby nie to, że muszę opiekować się swoim psem, nie wiem jak by to się wszystko skończyło.
A teraz? Gdzieś tam w tyle głowy pojawia się myśl, by wykorzystać te 10 dni na schudnięcie. Przyłapałam się ostatnio na zastanawianiu się, ile mogę schudnąć w 10 dni jeśli nie będę jadła. Albo jeśli zwymiotuję wszystko, co zjem. Ale tym razem tak nie będzie. Chcę udowodnić sobie, że jestem w stanie zadbać sama o siebie i nie potrzebuję obecności rodziców by nie wariować i nie wracać do swoich bulimicznych zachowań.
Spójrzmy prawdzie w oczy: mam 20 lat, a nie umiem jeść jak normalny człowiek. Mam 20 lat i płaczę, kiedy wydaje mi się, że wypiłam zwykłą colę zamiast coli zero. Mam 20 lat i przez ostatnie 2,5 roku odłożyłam życie na bok, pochłonięta obsesją na punkcie własnego wyglądu i jedzenia.
Mam 20 lat i chcę odzyskać kontrolę nad swoim życiem.

13. Recovery is the new black

Jak na swoje dwudziestoletnie życie sporo czasu poświęciłam na wyszukiwanie wszystkiego związanego z odchudzaniem w internecie, oglądanie programów o odchudzaniu, otyłości lub zaburzeniach odżywiania, pisanie na forach dotyczących zaburzeń, prowadzenie blogów (nie licząc godzin spędzonych na tumblr...). Liczenie kalorii, odchudzanie, diety, tabele wartości odżywczych, zawartość tłuszczu: to wszystko stało się moją codziennością. I co najgorsze, uznałam to za normalne.

Oczywiście gdzieś tam w swoim niedożywionym rozumku musiałam zachować myśl o tym, że to jednak nie jest normalne, skoro w prawdziwym świecie starałam się jak mogłam ukryć wszystko co związane z tym zaburzeniami/odchudzaniem. Jednak im dłużej w tym tkwiłam, tym bardziej normalne stawały się dla mnie chore myśli, a czytanie blogów i wszystko co wymieniłam w akapicie pierwszym tylko utwierdzało mnie w przekonaniu, że nie ma nic nienormalnego w moich myślach. Przecież skoro tyle osób ma podobne doświadczenia, to jest to zupełnie normalnie i w ogóle o co ten cały krzyk, no nie?

NIE. Czas uświadomić sobie, że w prawdziwym świecie nikogo nie obchodzi, ile kalorii dziś zjadłam, czy przytyłam 100g od wczoraj, czy mam przerwę między udami. Wystające żebra to nie jest dobry cel w życiu i nikt nie będzie mi gratulował jego osiągnięcia. Umiejętnością wyrzygania pizzy w minutę też nikt się nie chwali i na pewno nie jest to coś, co można wpisać w swoje CV.

Poświęciłam 2,5 roku swojego życia na skrupulatne liczenie kalorii, rozpaczanie nad każdą komórką tłuszczu w moim ciele i wiszenie z głową w sedesie. W tym czasie moi znajomi prowadzili normalne życia, dobrze się bawili i przeżywali te wszystkie rzeczy, które robią normalne nastolatki. Czasu już nie cofnę, mogę tylko porzucić mój świat złudzeń i nadziei na to, że zrzucone kilogramy zmienią moje życie - i sama je zmienić.

Zaburzenia odżywiania nie są cool. Nie są czymś czym będę się chwalić dzieciom za 20 lat, wspominając młode lata. Są śmiertelnie niebezpieczną "zabawą" i zabrały mi już 2,5 roku. Nie dam sobie zabrać więcej.

12. Restart

Zaczynam od nowa. Nie, nie dietę. Życie.

Wiem, już tyle razy sobie mówiłam, że teraz będzie nowy początek, by po jednym dniu wszystko wróciło do żałosnej normy. I tu kolejny banał - tym razem jest inaczej. Tym razem nie podchodzę do tego z czarno-białym spojrzeniem na świat, nie uważam, że "wszystko albo nic". Tak jak nie wpakowałam się w to bagno z dnia na dzień, tak z niego nie wyjdę przez noc. To będzie wymagało wysiłku i odwagi, pewnie nieraz będę płakać marząc o tym, by znów zatracić się w ED. Ale nie poddam się bez walki. Stawką jest moje życie.

Na razie próbuję sama. Nie jestem tym zachwycona, wolałabym mieć cały zespół specjalistów czuwających nade mną, pilnujących bym nie poddała się zbyt szybko. Z wielu powodów jest to niemożliwe, więc muszę przyłożyć się do walki jeszcze lepiej. Cóż. Zawsze lubiłam podnosić sobie poprzeczkę wysoko, czemu powrót do zdrowia miałby być inny?

Nie mogę obiecać, że nie będzie wpadek. Że jutro będzie lepsze niż dziś. Gdyby to było takie proste, nie trwałabym w bulimii tak długo. Porażki są częścią mojej drogi i jestem tego świadoma. Pozostaje mi mieć tylko nadzieję, że po każdym upadku znajdę w sobie siłę by się podnieść i iść dalej.

Nie jest dobrze. I dlatego właśnie postanowiłam coś w swoim życiu zmienić.

11. Chin up buttercup

Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień.

Nie lubię urodzin. Nie chcę tu brzmieć jak Grinch, co psuje święta, ale jak się nad tym zastanowić, to urodziny są kiepskie. Mija kolejny rok życia i człowiek sam nawet nie wie, kiedy zaczyna robić w głowie podsumowania, a jak już się zorientuje, to jest za późno, podsumowanie zrobione, depresyjne wnioski wyciągnięte, nic tylko siedzieć i płakać nad kolejnym zmarnowanym rokiem życia. A sam dzień urodzin? Zawsze mam wygórowane oczekiwania, a okazuje się być kiepsko i rozczarowująco, nie wspominając już o mojej ulubionej od jakichś 2 lat zabawie w wyczekiwanie, czy M łaskawie złoży mi życzenia (nie składa)

A jednak... Dużo znajomych i jeszcze więcej nieznajomych, bo w zasadzie wbiłam na imprezę urodzinową chłopaka, który chodził ze mną do liceum. Wspólny wypad nad Wisłę (nawiasem mówiąc urodzinowy anioł stróż czuwał nad nami wszystkimi, bo z 10 razy przebiegaliśmy przez Wisłostradę i to, że nikt nie zginął jest prawdziwym cudem), gdzie spędziłam beztroskie chwile rozmawiając ze znajomymi i nieznajomymi o różnych wspaniałych rzeczach, popijając piwo za piwem i patrząc na podświetlony stadion. Ciepła noc i rozjaśniające się niebo, gdy wracałam do domu nad ranem. Było wspaniale i dziękowałam sama sobie, że udało mi się dożyć do tej chwili, nie zabić się, bo dla takich wyjątkowych momentów naprawdę warto żyć.


Nie, nie wszystko jest w moim życiu idealne. To be honest, ostatnio wiele rzeczy jest jeszcze gorszych niż było. Ale bywają takie chwile, takie jak ta urodzinowa noc nad Wisłą, gdy znów czuję sens i spływa na mnie błogi spokój, bo przecież nie wiem ile jeszcze takich momentów mnie czeka w życiu, ale wiem jedno: dla każdego z nich warto jakoś przetrwać te najgorsze chwile.